هلیوم | دکتر قضاوت

یک فنجان جوانی ، چند خط روزمرگی

تا همین 10 سال پیش تلویزیون ما ازین انگولکی ها بود که برای عوض کردن کانال به داداش کوچیکه یه اشاره میکردیم و اونم تا نصف راه دو سه تا پشتک میزد بقیه راه رو هم تا رسیدن به تلویزیون غلت میخورد اونوقت جنازش خسته و کوفته میرسید پیش تلویزیون و نا نداشت کانالو عوض کنه . ما بهش میگفتیم .......ها...... آره .....کـ مون..........تو میتونی ! بالاخره با اعتماد به نفس هایی که ما بهش میدادیم و انگیزه هایی که ایجاد میکردیم اراده میکرد و کانالو به هر زحمتی عوض میکرد .بعدش چهار دست و پا که داشت برمیگشت سر جاش میگفتیم ا ــــــــــــــــــــه . اینم که میزگرده. وعاجزانه بهش نگاه میکردیم به نشانه ی اینکه برگرد دوباره ....
اما الان تلویزیون کنترل دار که سهل ،تقریبا توی خونه ی همه یه کامپیوتر هست . چند شب پیش نوه های عموم اینجا بودن . یکی 7 سالشه و یکی 4 5 سالشه . حال میکردن وقتی میدیدن دارم کامپیوتر کار میکنم. گفتم بیاید کار کنید و پینت رو براشون باز کردم نقاشی بکشن . بزرگه خیلی باهوشه . عین آدم بزرگا حرف میزنه. نمیدونم چه بحثی پیشومده بود که من گفتم بچه من 4 ساله کامپیوتر دارم . گفت واقعاً من فکر کردم تو از بچگی کامپیوتر کار کردی که الان بلدی . گفتم نه عزیزم اون موقع کامپیوتر وجود نداشت . فقط اسم کمپیاتور به گوشمون خورده بود . هرجا چیزی میدیدیم که چند تا دکمه داره فکر میکردیم همون کمپیاتور معروفه.
پیش خودم فکر کردم سرگرمی دوران بچگی ما توپ پلاستیکی و حلقه قردهی و سه چرخه و ... بود الان بهمون میگن مخ. وای به حال اینا که روزی سه وعده فناوری اطلاعات میخورن . ده سال دیگه چی میشن .
من بچگیا خیلی خیال پرداز بودم. همش میخواستم بفهمم اتفاقای عجیب غریب ماهیتشون چیه . مثلاً یه فرشی داشتیم که روش عکس یه پنجره بود. من همیشه شبا این عکس رو میپاییدم و فکر میکردم وقتی همه میخوابن موجودات فرازمینی از این پنجره میان بیرون. وقتی ده ساله شدم مادرم گفت پسرم دیگه بزرگ شدی این سه چرختو بده داداشت . گفتم نــــــــــــه نیگر میدارم واسه پسرم. وقتی از پدر و مادر ناراحت میشدم توی یه دفتری که بعداً گم شد همیشه مینوشتم که یادم باشه این رفتار بد بود و با بچه هام این رفتار هارو نداشته باشم . روانشناسیم خیلی خفن بود . ذهن همه رو میخوندم.
از کجا رسیدیم به کجا . بحث عوض شد .
آدم همیشه فکر میکنه اونایی که دغدغه های اونو ندارن و کار دیگه ای دارن میکنن یه جورایی عقب هستن از زندگی. من وقتی محل کار پدرم با همکارای بابام فوتبال بازی میکردم دلم برای اونا می سوخت که دیگه نمیتونن فوتبالیست بشن . ولی الان خودم هم فوتبالیست نیستم . مشکلی نیست . یا یه دوره ای که زیاد کوانتوم و نسبیت اینشتین میخوندم فکر میکردم اونایی که این چیزارو نمیدونن کودن هستن و تو دلم میگفتم بیچاره ها حتماً خیلی غصه میخورن .....
هه...هه.....اون زمانی هم که کتابای دینی میخوندم فکر میکردم غیر از من که این چیزارو میخونم بقیه مردم میرن جهنم. فکر کنم به خاطر یاغی گری های نزدیک بلوغ بود که اینطوری فکر میکردم. اما هنوزم همچین آدم هایی هستن . آدمهای خودخواه و یکه تاز. آدمهایی که فکر میکنن سکاندار کشتی نجات مردم از طوفان ظلم و ستم و خونریزی هستن . آخه تو کی هستی مردک؟ مگه جنازه تو توی قبر خوشبو تر از جنازه سگ خواهد بود؟

جنگندگان
متفقین شوروی ایالات متحده آمریکا بریتانیا چین فرانسه و دیگر متفقین	متحدین آلمان ژاپن ایتالیا و دیگر متحدین
فرماندهان
ژوزف استالین فرانکلین روزولت وینستون چرچیل چیانگ کی شک شارل دوگل	آدولف هیتلر هیروهیتو بنیتو موسیلینی
تلفات
کشته شدگان نظامی بیش از ۱۴٬۰۰۰٬۰۰۰ شهروندان عادی ۳۶٬۰۰۰٬۰۰۰ مجموع ۵۰٬۰۰۰٬۰۰۰	کشته شدگان نظامی بیش از ۸٬۰۰۰٬۰۰۰ شهروندان عادی ۴٬۰۰۰٬۰۰۰ مجموع ۱۲٬۰۰۰٬۰۰۰